Medische illustraties

Anonim

Afbeelding van oor

Oor: het hoororgaan. Er zijn drie delen van het oor, volgens de anatomieboeken. Ze zijn het buitenoor (het deel dat we langs de zijkanten van ons hoofd achter de slapen zien), het middenoor en het binnenoor. Maar qua functie heeft het oor vier delen: die drie en de hersenen. Gehoor omvat dus alle delen van het oor evenals de auditieve hersenschors. Het uitwendige oor helpt de trillingen van lucht op de trommel te concentreren en laat het trillen. Deze trillingen worden overgedragen door een ketting van kleine botten in het middenoor naar het binnenoor. Daar stimuleren ze de vezels van de gehoorzenuw om impulsen door te geven aan de hersenen.

Het oor lijkt ingewikkeld maar het is het eenvoudigste deel van het oor. Het bestaat uit de oorschelp of oorschelp (het zichtbare uitstekende deel van het oor), de externe akoestische meatus (de buitenopening naar de gehoorgang) en de uitwendige gehoorgang die naar de trommel leidt. Kortom, er is de oorschelp, de meatus en het kanaal. Dat is alles. En het uitwendige oor hoeft alleen maar luchttrillingen op de trommel te concentreren en de trommel te doen trillen.

Het middenoor bestaat uit de trommel (het timpaan of trommelvlies) en daarachter een holte. Deze holte is verbonden via een kanaal (de buis van Eustachius) met de farynx (de nasopharynx). De buis van Eustachius laat toe dat de gasdruk in de opening in het middenoor zich aanpast aan de externe luchtdruk (dus terwijl je in een vlak naar beneden gaat, is het de buis van Eustachius die opent wanneer je oren "openen").) De holte in het middenoor ook bevat een ketting van 3 kleine botten (gehoorbeentjes) die de trommel verbinden met het interne oor. De gehoorbeentjes worden genoemd (niet de Nina, de Pinta en de Santa Maria, maar) de malleus, incus en stijgbeugel. Kortom, het middenoor communiceert met de farynx, equilibreert met externe druk en brengt de trommelvibraties over naar het binnenoor.

Het interne oor is zeer complex. Het essentiële onderdeel van het binnenoor voor gehoor is het vliezige labyrint waar de vezels van de gehoorzenuw (de zenuw die het oor met de hersenen verbindt) eindigen. Het membraneuze labyrint is een systeem van communicerende zakken en leidingen (buizen) gevuld met vloeistof (de endolymfe). Het membraanachtige labyrint zit vast in een holte die het benige labyrint wordt genoemd. Op sommige punten is het vliezige labyrint verbonden met het benige labyrint en op andere punten wordt het membraanachtige labyrint opgehangen in een vloeistof (de perilymfe) in het benige labyrint. Het benige labyrint bestaat uit drie delen: een centrale holte (de vestibule), halfcirkelvormige kanalen (die uitmonden in de vestibule) en het slakkenhuis (een slakkenvormige spiraalvormige buis). Het vliezige labyrint heeft ook een vestibule die bestaat uit twee zakjes (de utriculus en sacculus genoemd) verbonden door een smalle buis. De utriculus, de grootste van de twee zakken, is het belangrijkste orgaan van het vestibulaire systeem (dat ons informeert over de positie en beweging van het hoofd). De kleinere van de twee zakken, de sacculus (letterlijk de kleine zak) is verbonden met een vliezige buis in de cochlea die het orgaan van Corti bevat. In het orgaan van Corti bevinden zich de haarcellen, de speciale sensorische receptoren om te horen.

Bron afbeelding: MedicineNet, Inc.
Tekst: MedicineNet, Inc.

Populaire Categorieën